„Piotr wybrał się i pobiegł do grobu;
schyliwszy się, ujrzał same tylko płótna.
I wrócił do siebie, dziwiąc się temu, co się stało.”

(Łk 24,12)

W wielkanocny poranek Piotr stał się szczególnym pielgrzymem nadziei. Godziny Męki i Śmierci Jezusa, doświadczenie zaparcia się Pana stanowiły dla niego czas ciemności. Miłosierne spojrzenie Jezusa stało się znakiem wielkiej nadziei.  Pusty grób go zadziwił, ale i utwierdził na drodze wiary, nadziei i miłości.

        Święta Zmartwychwstania Pańskiego w Roku Świętym niech i dla nas będą szczególnym czasem zadziwienia nad miłością Boga objawioną w Jezusie, który pokonuje śmierć, grzech, wyzwala z nocy lęków, beznadziei, rozpaczy. Niech kieruje nasze serca i myśli, ku Temu, który zwycięża, ku Jezusowi – naszej jedynej Nadziei. Niech umocnią nas w pielgrzymce nadziei na burzliwej drodze naszych czasów. Wpatrując się w pusty grób Jezusa umacniajmy naszą wiarę i pragnienie bycia z Jezusem każdego dnia naszego życia na ziemi i w niebie w chwale zmartwychwstania. Razem z Piotrem podążajmy szlakiem nadziei, i razem z nim wyznajmy Jezusowi: „Panie Ty wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię kocham”.

Życzymy błogosławionych, radosnych, zdrowych i pełnych pokoju Świąt Zmartwychwstania Pańskiego.

Rektor i wspólnota Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Lublinie